Strona główna  /  Wydarzenia  /  4. KONFERENCJA DOKTORANTÓW WYDZIAŁÓW ARCHITEKTURY...

Celem KDWA‐4, podobnie jak miało to miejsce podczas poprzednich trzech edycji naszej konferencji (2004, 2006, 2008) jest przegląd tematyki prac badawczych podejmowanych przez doktorantów ‐ słuchaczy studiów doktoranckich kierunku architektura i urbanistyka.
Przedmiotem czwartego spotkania jest zagadnienie transformacji przestrzeni architektonicznej i urbanistycznej.
Żyjemy w epoce transformacji. Transformacji rozumianej jako proces uzyskiwania nowego poziomu rozwoju cywilizacyjnego obejmującego organizację społeczną, wytwarzanie idei, dóbr materialnych, tworzenie środowiska antropogenicznego i kształtowania relacji do środowiska
naturalnego. Procesy te zachodzą bardzo szybko. Za życia jednego pokolenia powstają i znikają idee, przedmioty, różne formy organizacji przestrzeni.
Przestrzeń fizyczna, geograficzna zaczyna być rozumiana jako dobro zagrożone wyczerpaniem, jako zasób, którego kiedyś może zabraknąć. Traktowanie przestrzeni jako trudno odnawialnego, rzadkiego dobra jest całkowicie uzasadnione. W ciągu ostatnich stu lat powierzchnia osiedli
ludzkich w Europie powiększyła się dziesięciokrotnie zarówno ze względu na sam wzrost populacji jak i ze względu na wyższe standardy powierzchni mieszkalnych, potrzeby transportu samochodowego, separację przestrzenną różnych funkcji miejskich, rozwój terenochłonnych urządzeń, przemysłu i usług.
Zmienia się również rozumienie czasu w architekturze, urbanistyce i planowaniu przestrzennym. Wyraża się to nie tylko w zmieniających się modelach planowania przestrzennego, ale także w wypracowaniu narzędzi, które pozwalają w sposób dynamiczny ujmować zmiany w przestrzeni.
Nowe rozumienie czasu wynika z szybkości tych zmian oraz z właściwości nowych technologii pozwalających czas fragmentować i działać asynchronicznie.
Tradycyjne podejście do przekształcania otoczenia człowieka, obojętnie czy dotyczyło wytwarzania przedmiotów czy zagospodarowania terenów, nakierowane było w jedną stronę ‐ w stronę rozwoju. Innymi słowy, nakierowane było na planowanie systemów wzrastających. Wiemy
wprawdzie z doświadczeń historycznych, że budynki popadają w ruinę, miasta znikają z powierzchni ziemi, a kwitnące niegdyś regiony zamieniają się w pustynie. Jednak obiekty architektoniczne wznoszone były dotychczas na czas dłuższy niż życie jednego pokolenia. Podobnie zagospodarowanie terenu dla danej funkcji lub sposobu użytkowania trwało wystarczająco długo,
aby projektant nie musiał przewidywać innego zagospodarowania w tym miejscu. Obecnie, podejście to zmienia się tak, aby obejmowało również planowanie systemów ustępujących. Życie obiektu architektonicznego, a także użytkowanie terenu powinno bowiem być rozpatrywane w
pełnym cyklu obejmującym tak powstanie (zagospodarowanie), jak też ustępowanie i regenerację a także transformację w inna formę‐strukturę lepiej dostosowaną do aktualnych potrzeb.
To nowe rozumienie czasu i przestrzeni ułatwia kształtowanie odpowiednich relacji pomiędzy człowiekiem a środowiskiem, w którym żyje. Jeżeli przestrzeń jest dobrem rzadkim, a czas dla obiektu architektonicznego i urbanistycznego oznacza zmienność istnienia od powstania, poprzez
rozwój, ustępowanie do zaniku a następnie regeneracji lub transformacji, to musi się to wyrażać innym traktowaniem materii i energii. Obie te kategorie nie są czymś, co „zużywamy”, lecz czymś, co „używamy” czyli przekształcamy.
Spróbujmy zatem w przygotowanych referatach oraz w dyskusji odpowiedzieć na niektóre pytania:
 Jak projektować, aby używać przestrzeni intensywnie i oszczędnie?
 W jaki sposób ograniczać dalsze zajmowanie wolnych obszarów pod budownictwo?
 Jak projektować, z uwzględnieniem cyklu życia obiektu oraz cyklu życia zagospodarowania?
 Jakie cechy powinny mieć obiekty architektoniczne aby można je było łatwiej przekształcać?
 Co oznacza w praktyce mieszane użytkowanie (mix using) terenu?
Organizatorom zależy na umożliwieniu wymiany informacji oraz nawiązaniu kontaktów pomiędzy przedstawicielami różnych środowisk. Doświadczenia wyniesione z poprzednich trzech spotkań umacniają nas w przekonaniu, że KDWA dobrze spełnia te cele.
dr hab. inż. arch. Krzysztof Gasidło prof. Pol.Śl.

4. KONFERENCJA DOKTORANTÓW WYDZIAŁÓW ARCHITEKTURY d
Szczyrk 25-27 marca 2010 r.
„WIELKA TRANSFORMACJA PRZESTRZENI
– ADAPTACJA, REWITALIZACJA, STARA STRUKTURA
DLA NOWYCH POTRZEB

INFORMACJE
ORGANIZATOR:
Organizatorem konferencji naukowej KDWA‐4 jest Wydział Architektury Politechniki Śląskiej ul.
Akademicka 7., 44‐100 Gliwice. Telefon so sekretariatu: (32) 237 1318
fax. (32) 237 2491
TERMINY:
Konferencja: 25‐27 marca 2010r. (czwartek‐sobota)
Zgłoszenia uczestników: 20 lutego 2010r.
Wniesienie opłaty konferencyjnej: 30 lutego 2010r.
Przyjmowanie tekstów do publikacji: 31 maja 2010r.
MIEJSCE:
Rozpoczęcie konferencji będzie miało miejsce w budynku Wydziału Architektury Politechniki
Śląskiej przy ul. Akademickiej 7 w Gliwicach. Po wycieczce uczestnicy przejadą do Szczyrku, gdzie w
Ośrodku Wypoczynkowo‐Szkoleniowym Politechniki Śląskiej „CIS” przy ul. Cisowej 3. odbywały
będą się obrady i wykłady w ramach konferencji.
Ośrodek położony jest w odległości 5 minut spaceru od dolnej stacji wyciągu krzesełkowego na
Skrzyczne.
UCZESTNICY:
Uczestnikami konferencji są doktoranci wydziałów architektury. Ze względu na charakter
konferencji a także wielkość ośrodka ilość uczestników ogranicza się do 50 osób.
KOSZTY:
Opłata konferencyjna wynosi 700 PLN
W tym: dwa noclegi 25/26 i 26/27 marca 2010; 25.03 – obiad, kolacja, 26.03 – 3 posiłki, 37.03 –
śniadanie i obiad; Komplet materiałów konferencyjnych, Publikacja i recenzja referatu w
wydawnictwie pokonferencyjnym w ramach Zeszytów Naukowych Politechniki Śląskiej.

więcej informacji: http://konferencje.polsl.pl/kdwa